این روزها فرماندار رفسنجان بیش از آنکه با نتیجه کارهایش شناخته شود، با کلیپ‌ها و پست‌هایش شناخته می‌شود.
به گزارش روراستی، روز سه شنبه صبح زود از در خانه بیرون می‌آید، «الهی به امید تو» می‌گوید و سوار ماشین می‌شود که اعلام کند عازم تهران است. اما این تصویرها مشکلی از مردم رفسنجان حل نمی‌کند.
وظیفه فرماندار به‌عنوان بالاترین مقام اجرایی شهرستان، پیگیری مطالبات مردم است؛ نه ساخت کلیپ.
جاده خاکی روستاهای راویز که اهالی خودشان با بیل ترمیم می‌کنند، آنتن‌دهی ضعیف موبایل، وضعیت نامناسب اداره پست، وضعیت باشگاه مس، بهداشت و درمان و بحث تصفیه‌خانه مرکزی آب شرب که سال‌هاست گرفتار وعده و تأخیر است، تنها بخشی از مطالبات زمین‌مانده مردم است.
جالب اینکه در روابط عمومی فرمانداری ۵ نفر نیرو هستند که هیچ‌کدام نیروی فرمانداری نیستند و از جاهای دیگر مأمور شده‌اند؛ آن هم در شرایطی که ۵ نیرو برای یک واحد روابط عمومی بسیار زیاد است و اکثر این نیروها حقوق خود را از مس می‌گیرند.
این در حالی است که بخش‌های مهم و حساس فرمانداری که گره‌گشای کار مردم هستند، با این حجم نیرو و امکانات اداره نمی‌شوند؛ این یعنی اولویت فرماندار، کلیپ و عکس و خبر است!!!
نمونه روشن کم‌کاری، مسئولیت اجتماعی مس است. بسیاری از پروژه‌های رفسنجان با بودجه تعریف‌شده کلنگ‌زنی شده‌اند، اما سال‌هاست به نتیجه نرسیده‌اند.
فرمانداری که امکانات، نیرو و حتی ماشین زیر پایش را از مس گرفته، نمی‌تواند از مس مطالبه‌گیری کند.
یکی از موضوعات سفر تهران هم ظاهراً برای پیگیری وضعیت نامناسب ایستگاه راه‌آهن احمدآباد بوده؛ اما با گذشت بیش از ۴ سال از انتصاب ایشان به فرمانداری، وضعیت ایستگاه راه‌آهن احمدآباد هیچ فرقی نکرده و دریغ از حل یک مشکل.
رسانه روراستی چندین بار درباره این ایستگاه خبر و مستند تهیه و منتشر کرده، اما تا کنون نتیجه‌ای نداشته است.
انتظار مردم این است که فرماندار به‌جای تمرکز بر تصویر و رسانه، انرژی و اختیاراتش را صرف پیگیری همین مطالبات زمین‌مانده کند.
مردم رفسنجان نتیجه کار را می‌بینند و بر اساس آن قضاوت می‌کنند؛ اعتماد با عمل ساخته می‌شود، نه با کلیپ.