سایت تحلیلی خبری روراستی

گلایه های مالک «خانه باقری» از میراث فرهنگی/اثر ثبتی میراث جایی برای آزمون و خطا نیست + تصاویر

احمد باقری با ابراز گله مندی از میراث فرهنگی نسبت به عدم رسیدگی به این خانه خاطرنشان کرد: اگر من در این خانه زندگی نمی ‏کردم خیلی وقت پیش تر خراب شده بود. برای بازسازی و تعمیر این بنا سرمایه هنگفتی نیاز است و میراث هم هزینه نمی کند‎.‎

به گزارش روراستی، خانه باقری یکی از بناهای قدیمی و زیبای شهرستان رفسنجان است که سال ۸۱ به ثبت رسیده اما هر روز اخباری مبنی ‏بر تخریب بخش هایی از این خانه می شنویم، بر همین اساس با احمد باقری فرزند مرحوم محمد مالک این خانه گفت وگویی انجام ‏دادیم‎.‎

وی متولد ۱۳۳۰ است و از سه سالگی بعد این که خانه ساخته و تمام شده از قطب آباد به این خانه نقل مکان می کنند. وارث یکی از ‏زیباترین بناهای ساخته شده در شهر رفسنجان با اشاره به تاریخچه خانه اظهار کرد: طبق گفته مرحوم ابوی، نقشه کشی خانه توسط ‏یک معمار آلمانی انجام شده و دو دسته بنا از دو طرف خانه را ساختند و خانه را به هم رساندند و خانه را اگر به دو قسمت تقسیم ‏کنیم کاملا قرینه است‎.‎

وی با توصیفی از خانه باقری گفت: سه میلیون آجر و خشت با بند کشی های ماهرانه در آن به کار رفته است.‏

باقری افزود: بنده پنج سال داشتم که نقاش هایی از اصفهان آمدند و شروع به نقاشی این خانه کردند که پدرم استخدام کرده بود، حدود ‏‏۹ ماه نقاشی با رنگ های طبیعی انجام شده که با توجه به طبیعی بودن رنگ ها همیشه تازگی دارند‎.‎

وی با اشاره به اینکه دو رشته قنات از این خانه عبور می کرد و پدرم هر جا مسافرت می رفت گیاه و درختی می دید با خود می ‏آورد و در این باغ غرس می کرد، افزود: خودش می گفت: اولین درخت کاج را من به رفسنجان آوردم‎.‎

باقری خاطرنشان کرد: با درختان گلابی، به، آلوچه، انگور، بیدمشک، چنار، سپیدار، سرو و کاج این باغ در دل کویر واقعا یک ‏بهشت بود اما متأسفانه حدود ۴۰ سال پیش آب قنات خشک شد‎.‎

اما چگونگی ثبت خانه در نبود وارث هم توسط باقری مطرح شد‎.؛

وی توضیح داد: در سال ۸۱ وقتی من ایران نبودم بدون اطلاع بنده این خانه را با نام خانه باقری به ثبت رساندند، اما بودجه ای که ‏برای خانه ها و بناهایی که به ثبت می رسد هم در نظر می گیرند که متأسفانه ۱۸ سال از ثبت این خانه می گذرد، مشخص نیست ‏بودجه ای اگر هم داشته کجا هزینه شده است.

همان گونه که گفتم خانه هر چند زیبا بنا شده است، اما قدمت ۱۰۰ ساله نداشت که اثر ‏تاریخی باشد و اگر میراث معتقد بود تنها زیبایی یک مکان برای ثبت دادن آن کافی است چرا حفظش نکرد؟ و اگر نیازی به حفظ ‏کردن آن نبود و باید به مرور تخریب می شد چرا ثبت داد تا مالکی را که حقوق مادی خود و خانواده اش با ملک و دارایی اش گره ‏خورده به چالش بیاندازد؟

آقای باقری در ادامه گفت: وقتی ایوان ها شروع به پایین ریختن کرد، ما اطلاع دادیم که آمدند و فیلم و عکس می گرفتند، آن موقع ‏خیلی راحت و ارزان می توانستند از تخریب آن جلوگیری کنند که اهمیتی ندادند و فعلا به این وضعیت افتاده، حتی وقتی ایوان ها ‏پایین ریخت ما اطلاع دادیم گفتند ما پول کارگر نداریم خودتان می دانید، این ستون های فعلی را بنده با هزینه خودم انجام دادم‎.‎

چندی پیش در فضای مجازی به نقل از آقای فعالی مدیرکل میراث فرهنگی استان کرمان گفته شده بنا دو بارمرمت اضظراری شده، ‏باید بگویم با همه احترامی که برای آقای فعالی قائل هستم یا به ایشان اطلاعات غلط دادند یا باید برود گزارش را ببیند و بررسی کند‎.‎

باقری تصریح کرد: دو سال قبل خواستند پشت بام ها را سبک سازی کنند کار را به دست یک آدم نابلد که از کرمان فرستاده بودند، ‏سپردند که با سه کارگر افغانستانی به جان سقف افتادند، نه مرمت کار خبره ای آمد نه پروژه ای حساب شده تعریف شد در حالی که ‏کار میراث کار ظریفی مانند کار باستان شناسی است، نیاز به مطالعه دارد اما با بیل و کلنگ به جان سقف افتادند خیلی جاها را ‏سوراخ کردند و صدمه زدند من به اینها گفتم کاهگل ها را که ۷۰ سال روی هم جمع شده برمی دارید، به زمستان نخوریم بارندگی ‏شود سقف عریان باشد گفتند نه‎!‎

وی افزود: نظارتی بر کار نبود میراث رفسنجان مداخله ای نداشت.این سبک سازی سقف بخشی از ایوان بیرونی را سوراخ کرده و ‏خاک های آن هنوز بیرون است. یک شب اوایل زمستان بارندگی شروع شد سقف لخت و ناودان ها برای این که کاهگل‌ها برداشته شده ‏بودند، نیم متر بالای پشت بام بود که زنگ زدم به فردی که کار سبک سازی را انجام می داد و گفتم که بارندگی شروع شده و سقف ‏پوشیده نیست و امکان فروریختن آن هست، گفت من شهربابک هستم بعد از سه ساعت و نیم آمد و پشت بام رفت با کاسه نیم متر آب ‏که پشت بام جمع شده بود را خالی می کرد.

سقف خیس خورد و تنها اتاقی که تاکنون صدمه ای ندیده بود اکنون تمام رنگ های آن ‏تکه تکه پایین می ریزند و یک بخش دیگر ساختمان آجرها به دلیل کلنگ زدن بیرون ریخته است‎.‎

باقری اذعان کرد: کاهگلی که روی سقف انجام دادند را میراث تأیید نکرد و دوباره کاهگل جدید انجام دادند که آن هم کاملا ترک ‏خورده است‎.‎‏ نهایتاً کاهگل هایی که از پشت بام ها برداشته بودند را رها کردند و از منزل خارج نکردند و گفتند جمع کردن آنها در ‏قراردادشان نیست. ‏

باقری بیان کرد: اثر ثبتی میراث جایی برای آزمون و خطا نیست چگونه میراث برای اثری که ثبت داده و معتقد است باید حفظ شود ‏بدون برنامه ریزی و مطالعه عمل می کند؟ آیا ۱۸ سال کافی نبود تا این بنا با مطالعه و برنامه ریزی و تعریف پروژه اصولی ‏استحکام بخشی و مرمت شود تا نیازی به مرمت مثلا اضظراری نباشد؟ چگونه می شود که مدیرکل میراث استان برخوردش با وقایع ‏اینگونه باشد؟

وی افزود: فعالی هم طی بازدید از خانه اشتباهات و اتفاقات رخ داده را طبیعی عنوان کرد‎.‎‏ ‏

باقری نسبت به اینکه ثبت تاریخچه خانه صحیح نیست، تأکید کرد و گفت: ۸۵ سال قبل ساخت خانه باقری شروع شد و ۱۲ سال ‏ساخت آن طول کشید و همه قدیمی های این شهر بر این ادعا گواهند، حتی یک کارشناس میراث فرهنگی می تواند قدمت این خانه را ‏تشخیص دهد‎.‎‏ این خانه اکنون ۱۰۰ سال ندارد چه برسد ۱۸ سال پیش که ثبت ملی شد. آیا تنها معماری و زیبایی های برای ثبت دادن خانه ‏کافی است؟ اگر اینگونه باشد که همین حالا باید به هربنای امروزی را که معماری زیبا و تزئینات دارد ثبت ملی داد؟

اما ساختمان خانه باقری فقط ثبت شده یا کل مجموعه و محیط اطراف خانه؟

باقری در این خصوص گفت: میراث در لوح ثبتی نوشته “خانه باقری”، و فقط ساختمان را ثبت دادند، من که قصدم خراب کردن ‏خانه پدری ام نبود اگر این قصد را داشتم این کار را انجام می دادم، اما حاضر به چنین کار نشدم، بنابراین گفتم حالا که ساختمان را ثبت ‏دادند باید حریمی برای ساختمان تعیین کنند تا بتوانم زمین های اطراف آن را تفکیک کرده و از فروش این زمین ها خرج خانه کنم ‏تا حفظ شود، حتی برای این موضوع از تهران و نقاط مختلف کارشناس آوردم گفتند ما می توانیم این خانه را از روز اول محکمتر ‏و بهتر بازسازی کنیم‎.‎

وی اضافه کرد: اکنون میراث می گوید«چون حصار دورش است کل باغ و بنا ثبت میراث بوده و در واقع خانه باغ است» در ‏صورتی که آنچه در لوح ثبت شده خانه باقری است و تعیین عرصه و حریم برای این خانه نشده است‎.‎‏ به همین راحتی ملکی که ‏دارایی یک خانواده است به ثبت ملی می رسد که نه خودشان حفظش می کنند نه راهکاری ارائه می کنند تا مالک بتواند آن را حفظ ‏کند.

باقری افزود: مالک چگونه باید بدون بودجه کافی ملکی را که این همه هزینه دارد تأمین کند؟ اینگونه مالک فقط شاهد هر روز فرو ریختن آن ‏است عکس های هنگام ثبت ملی در سال ۸۱ و مقایسه آن با وضعیت کنونی شاهد آن است که میراث مسئولیت ثبت یک اثر در ‏فهرست آثار ملی را نپذیرفته است. ‏

باقری با ابراز گله مندی مجدد از میراث نسبت به عدم رسیدگی به این خانه خاطرنشان کرد: اگر من در این خانه زندگی نمی کردم ‏خیلی وقت پیش تر خراب شده بود. برای بازسازی و تعمیر این بنا سرمایه هنگفتی نیاز است و میراث هم هزینه نمی کند‎.‎


انتهای پیام‎/‎

خروج از نسخه موبایل