در ادامه سلسه خاطرات انقلاب در رفسنجان مهمان این گفتگو صدیقه میرزادی از زنان مبارز و فعالان دوران انقلاب است.
به گزارش روراستی، سال ۱۳۵۷ بود. کلاس درسش سنگر بود و تخته سیاهش، اسلحهای برای روشن کردن دلهای جوان. «صدیقه میرزادی گوهری»، معلمی که در اوج انقلاب مسئولیت یک دبیرستان را بر عهده داشت، پس از دههها روایتی متفاوت ارائه میدهد؛ روایتی که تنها خاطره نیست، بلکه نقشهراهی برای نسل امروز است.
سرکار خانم میرزادی میگوید: «در سال ۵۷، سیوسهساله بودم. اما سن مهم نبود؛ مهم این بود که حس میکردم هر کلاس درس، یک جبهه است و من در خط مقدم آن ایستادهام.»
یاد شهیدانِ معلم
وی با یادآوری خاطراتش بیان میکند: «شهید غلامرضا صالحی و شهید سید جلال سجادی را هرگز فراموش نمیکنم. کلاسهای اخلاقشان در زنگ صبحگاه معجزه میکرد. میدیدم که چطور نگاه دانشآموزان، روزبهروز آگاهتر و عمیقتر میشود.»
مدرسه، پناهگاه امن
میرزادی رمز موفقیت مدرسهاش را اینگونه شرح میدهد: «با تمام فشارهای رژیم، یک افتخار بزرگ دارم: در تمام آن سالهای سخت، حتی یک دانشآموز از مدرسه ما دستگیر یا تنبیه نشد. چرا؟ چون مدرسه را تبدیل به پناهگاهی امن کرده بودیم؛ جایی که هم درس انقلاب میآموختند، هم از گزند در امان میماندند.»
وی تأکید میکند: «نمیشد فقط از مسئولیت حرف زد. دانشآموزان باید میدیدند که خودمان چطور برای حرفهایمان میایستیم. تربیت با عمل ممکن میشود، نه با شعار. این بزرگترین درس من به نسل امروز است.»
او اضافه میکند: «این معجزه، کارِ تنها مدرسه نبود. این مثلث خانوادههای آگاه، معلمان دلسوز و جامعهی انقلابی بود که نسل ما را ساخت. وقتی اطراف جوان پر از الگوهای عملی باشد، بیتفاوت نمیماند.»
پیام امروز یک معلم قدیمی
نکته اول: شما تنها نیستید
«اگر روزی در سال ۵۷، تعداد محدودی آمادهی ایثار بودند، امروز در سال ۱۴۰۴، ملتی بیدار و آماده پشت این انقلاب ایستاده است. این بزرگترین دستاورد ماست.»
نکته دوم: انقلاب تمامشدنی نیست
«انقلاب اسلامی یک رویداد تاریخی نبود که تمام شود؛ جریانی زنده است که در علم، فرهنگ، اقتصاد و سیاست هر روز تجدید میشود. شما نسل امروز، مسئول نگهبانی از این جریان زندهاید.»
پیام مستقیم به جوانان
«به شما که آینده این کشورید، میگویم: این انقلاب را با خون هزاران شهید خریدهایم؛ شهدایی که معلم، دانشآموز، کارگر و دانشجو و همه اقشار بودند. حالا این امانت به دست شما رسیده است. راهشان را تنها با حرف ادامه ندهید. با بصیرت، مطالعه، ایستادگی و عمل در هر جایگاهی که هستید – دانشجو، معلم، پزشک، مهندس – از این میراث دفاع کنید. دفاع از میهن، شعار نیست، سبک زندگی است.»
پایان یک خاطره، آغاز یک مسئولیت
روایت میرزادی گوهری با هشداری جدی به پایان میرسد:
«دشمنان امروز، کلاسهای درس مجازی دارند، شبکههای اجتماعی دارند و جنگ نرم راه انداختهاند. سنگر امروز شما ممکن است پشت میز تحصیل باشد یا در فضای مجازی. به یاد داشته باشید: هر کدام از شما یک معلم هستید؛ معلمی برای تفکر صحیح، برای دفاع از ارزشها و برای ساختن آیندهای که شهدا برایش شهید شدند.»