فرماندار رفسنجان در اظهارنظری گفته است مدارس غیرانتفاعی بار نزدیک به ۲۰ هزار دانش‌آموز را از دوش دولت برداشته‌اند و این ظرفیت را در هیچ شهرستانی به این اندازه نمی‌دانند.
به گزارش روراستی، این سخن نه افتخار است و نه سند موفقیت؛ یک هشدار جدی است.
جناب فرماندار دانش‌آموز بار نیست که از دوش دولت برداشته شود؛ فرزند این شهر و آینده آن است و اگر خانواده‌ها در این وضعیت اقتصادی خراب هزینه تحصیل را به دوش می‌کشند، این کم‌کاری متولیان آموزش‌وپرورش است، نه نقطه قوت.
قانون اساسی دولت را به تحصیل رایگان ملزم کرده است؛ پس چگونه است که بار از دوش دولت برداشته شده و بر دوش خانواده‌ها افتاده، و حالا همین جابه‌جایی بار باید به‌عنوان افتخار از آن یاد شود؟
نکته قابل تأمل اینجاست که فرماندار رفسنجان، رئیس شورای آموزش و پرورش شهرستان نیز هست؛ همان شورایی که متولی کیفیت آموزش در مدارس دولتی است. او در حالی از مدارس غیرانتفاعی و ظرفیت ۲۰ هزار نفری آن‌ها به‌عنوان افتخار یاد می‌کند و از آن حمایت می‌کند که فرزند خودش در همین مدارس غیرانتفاعی تحصیل می‌کند.
این موضع‌گیری مشخص می‌کند که او مدارس دولتی را قبول ندارد و کیفیت آموزش فرزندش برایش مهم بوده است؛ اما فرزندان این شهر و خانواده‌هایی که توان پرداخت شهریه را ندارند چه گناهی کرده‌اند؟ آیا کیفیت آموزش در مدارس دولتی حق همه دانش‌آموزان نیست؟
او باید پاسخ بدهد که ظرف ۴ سال گذشته عملکردش در ساخت مدارس و استفاده از بودجه‌های دولتی به چه شکل بوده است.
چرا خیر تهرانی که چند سال پیش می‌خواست یک مدرسه ۱۲ کلاسه با ۱۰ میلیارد تومان سرمایه‌گذاری بسازد را حمایت نکرد و او از رفسنجان رفت و در جای دیگر مدرسه ساخت؟
چرا ۵۰ مدرسه تخریبی و غیرایمن داریم و چرا از شرکت مس برای این موضوع پیگیری نشده است؟
چرا مسئولیت اجتماعی مس برای ساخت چندین مجتمع و مدرسه در سطح شهرستان که کلنگ زنی هم شده اجرا نشده و پیگیری لازم انجام نگرفته؟
چرا بهترین و مرغوب‌ترین و باارزش‌ترین مدرسه آموزش و پرورش در زمان مسئولیت او به ثمن بخس به حراج رفت؟
آیا نمی‌دانید معلمین در کلاس‌های درس مدارس دولتی با بیش از چهل و چند نفر دانش‌آموز چگونه روزگار می‌گذرانند و کیفیت آموزشی با این تعداد دانش‌آموز چگونه است؟
این افتخار نیست برای رفسنجان و دانش‌آموزانش؛ این پرسشی است که پاسخ می‌خواهد.
مسئولان باید بدانند که کیفیت آموزش در مدارس دولتی، حق همه دانش‌آموزان است و نباید با آمار و ظرفیت مدارس غیرانتفاعی، کم‌کاری در توسعه فضاهای آموزشی دولتی را توجیه کرد.